Bij het per trein verlaten van Rotterdam Centraal richting Dordrecht en verder, wordt ik rechts geconfronteerd met de fraai, in neon outline vervaardigde aankondiging Annabel ;-), een poppodium en club in de voormalige discotheek Hollywood in Rotterdam. Telkens moet ik terugdenken aan ‘onze Annebelle’. En niet alleen over haar maar vooral ook over stoere Pieter, één van de vrienden uit mijn jeugd, gedurende de periode waarin ik de HAVO bezocht.

Ik denk dat ik niet ouder dan 14, misschien 15 was waarop Annebelle uit Heiloo aan onze klas werd toegevoegd. Pieter was direct geobsedeerd door haar appetijtelijke verschijning, noemde haar sindsdien steevast ‘geile Annebelle’ en wees mij met regelmaat op de edele delen van haar weldadig, sensuele lichaam: “Goh, wat zou ik haar graag met m’n derde been willen verrassen”
Ik viel meer op slanke meisjes. Op Teuntje bijvoorbeeld, de vriendin van Annebelle. Minstens net zo verlegen als ikzelf. Beiden hadden we Pieter en Annebelle nodig om met elkaar in gesprek te raken.
Pieter had bedacht een afspraak met mij en Annebelle te maken.
“Okee, maar ik doe alleen mee als Teuntje er ook bij is!”
“Komt voor elkaar” en weg was ie. Naar Annebelle die ietsje verderop met Teuntje in gesprek was.
“Zoals gezegd, h-e-l-e-m-a-a-l voor elkaar. Ik heb volgende week woensdag om drie uur bij mij thuis afgesproken! Te gek, toch?”
Pieter was helemaal volgelopen met adrenaline. Hij danste om me heen en gaf me enkele porren om mij ook in zijn stemming en tot leven te brengen.
“En Teuntje?” vroeg ik voorzichtig?
“Tuurlijk man! Natuurlijk, Teuntje komt ook. Anders was jij toch niet gekomen?”
Woensdagmiddag 14 oktober kan in de agenda worden geblokt. En dat terwijl ik nog steeds niet weet wat er die woensdagmiddag precies gaat gebeuren. Pieter liet daarover niets los. Ook had hij Annebel en Teuntje niet over zijn verdere programma geïnformeerd. Ze hadden er immers ook niet naar gevraagd.
“Hé makker, jij komt volgende week gewoon een kwartiertje eerder, dan zal ik je mijn plan uit de doeken doen”
Het klonk steeds gewichtiger en Pieter werd met de minuut trotser op datgene wat hij deze middag had bereikt.

Die woensdagmiddag dus. Op de grond, op de plaats delict, de plek waar normaal de salontafel stond had Pieter een roulette neergezet. Ernaast lag een stapeltje kaarten. Daaromheen lagen de kussens van de stoelen en de tweezitsbank. Verder had Pieter bakjes met borrelnootjes neergezet.
“Pieter, wat gaan we doen?” vroeg ik zo zelfbewust mogelijk toen ik binnenkwam.
“Wat dacht je van een leuk spelletje?”
“Lijkt me leuk, vertel!”
“Ik heb hier de roulette en daar een stapeltje kaarten. Als jij aan de beurt bent om aan het roulette te draaien, bepaal jij of de uitkomst ervan even of oneven moet zijn. Als de uitkomst juist is, moet diegene die naast jou zit, bijvoorbeeld Teuntje (!?), een vraag van één van de kaarten beantwoorden. Als zij die vraag fout beantwoordt, moet ze een kledingstuk uittrekken. Net zo lang tot…”’
“Tot we in ons nakie zitten?”
“Klopt! Wat vind je ervan?”
“Het gaat er niet om wat ik ervan vind, ik ben benieuwd wat Annebelle en Teuntje ervan gaan vinden?!”
“Ik heb ze vorige week al gezegd dat we een spannend spelletje gingen doen. Ze waren benieuwd en zeiden dat ze er naar uit keken”
Pieter legde na binnenkomst van ons vrouwelijk gezelschap zijn spelletje uit.
“Oh maar dan doe ik m’n jas en handschoenen aan als we beginnen” reageerde Annebelle.
Teuntje liet gelijk weten dat zij haar onderbroek en bh aan zou houden. “Die gaan beslist NIET uit!”
Ik verbaasde me over de redelijk luchthartige manier waarop de dames op het voorstel van Pieter reageerden.
De vragen die op de getrokken kaarten stonden waren beslist niet makkelijk. Noem de hoofdstad van Mongolië. Of die van Malawi. De vragen over muziek, nummers van de Beatles, Rolling Stones of The Who waren nog het makkelijkst. Er zat zelfs een vraag over handbal tussen, waarop ik helaas het antwoord schuldig moest blijven. Die over de Tweede Wereldoorlog waren ook nog best te doen. Vaker werd ons het uittrekken van een volgend kledingstuk bespaard doordat het balletje niet bij het gewenste even of oneven nummer bleef steken.
Na ongeveer een half uur luidde de stand als volgt:
Annebelle. Nog aan: een slip, twee sokken, een blouse en daaronder -zo namen we aan- een bh.
Teuntje. Nog aan: een broek, daaronder -zo namen we aan- een onderbroek, een truitje met daaronder een bh. Dat laatste namen we niet aan, de bandjes waren zichtbaar als zij zich bukte om het roulette weer in beweging te brengen.
Pieter. Nog aan: een lang overhemd en een onderbroek.
Andreas. Nog aan: een broek, een katoenen onderbroek met bijpassende singlet en een pet.

De spanning liep op toen Pieter -hij deed het erom- z’n één na laatste kledingstuk moest uittrekken. Wat zou het worden? Tot verbazing van z’n tegenspelers besloot hij, na enig dralen, op een theatrale manier z’n onderbroek uit te trekken. Zijn zakie bleef dankzij het lange overhemd voor ons uit zicht. Ook Annebelle had geen geluk en koos voor haar bh, waardoor haar goddelijke borsten voor ons allen van dat kledingstuk werden ontdaan. Pieter glom bij het aanschouwen van zoveel heerlijk vrouw. Teuntje herinnerde ons eraan dat zij niet verder zou gaan dan haar laatste twee kledingstukken. “Dat vind ik al naakt genoeg” Zij had nog het meeste geluk van ons allemaal en bleef op drie kledingstukken steken toen Pieter een volgende vraag niet kon of wilde beantwoorden. Ik had nog m’n pet op en m’n onderbroek aan. Annebelle begon zenuwachtig hard te lachen en daagde de verliezer uit z’n overhemd uit te trekken. Teuntje staarde glimlachend met half open mond naar de nerveuze handen waarmee Pieter langzaam z’n shirt losknoopte. Ik voelde me opgelaten en was vooral benieuwd naar de reactie van Teuntje. Wat Pieter zo graag wilde, gebeurde. Na het openen van z’n laatste knoopje, viel z’n overhemd open en werd z’n ferme derde been zichtbaar.
Annebelle schreeuwde het uit van opwinding, stond op en rende naar het toilet. Pieter rende haar en z’n potlood achterna en hield de toiletdeur open terwijl zij een ferme plas de vrije loop liet. Teuntje zat stokstijf, onbewogen naast me, nog steeds glimlachend en met half open mond van verbazing.
“Tjeetje!”
“Zeg dat wel”
Pieter ging het toilet in en sloot de deur achter zich.
“Tjeetje!”
“Zo, hij durft!”
Meer konden we niet uitbrengen, naast elkaar op de kussens van de tweezitsbank.
“Zoiets spannends had ik niet verwacht, jij?”
De korte stilte die daarop volgde werd verbroken door opzwepende, zoetsappige geluiden uit het toilet, We hoorden Annebelle, we hoorden Pieter maar konden niet verstaan wat ze tegen elkaar zeiden. De geluiden, de flarden gesprek gingen over in gekreun van Pieter en opgewonden gilletjes van Annebelle.
“Tjeetje!”
Ik voelde dat m’n scharminkeltje door al deze heftigheid een stevige vorm begon aan te nemen. Zag ook dat Teuntje vanuit haar rechter ooghoek deze metamorfose aandachtig volgde.
“Zullen we ons aankleden, Andreas?”
“Sorry, ik wacht nog even, ik heb het hartstikke warm!”
“Okee, laten we wachten met aankleden tot die twee er ook weer zijn” zei Teuntje wijzend in de richting van het toilet waar de geluiden en kreten alleen maar heftiger werden. Roze potlood vindt puntenslijper.
“Zouden ze echt, wat denk je Teuntje?”
“Zo te horen wel, ik denk het wel. Vind je het misschien prettig als ik je aftrek? Dan koel je misschien een beetje af” glimlachte Teuntje me alleraardigst toe.
“Nou, als je dat niet vervelend vindt?”
“Anders vraag ik het toch niet, Andreas? Ik heb vaker jongens moeten helpen met afkoelen!”
Ze kwam dichter bij me zitten en schoof m’n onderbroek naar beneden.
“Tjeetje!” Aan haar gezichtsuitdrukking was te zien dat ze onder de indruk was van wat ze daar aantrof.
Teuntje, potverdorrie, een meisje met ervaring, wie had dat in hemelsnaam kunnen denken?
“Maar willen ze daarna dan niet meer?” vroeg ik bezorgd.
“Dat willen ze wel, maar ik niet. Als ik ze geholpen heb is de grootste hitsigheid eraf. Jongens mogen pas meer als ik zeker weet dat ik hen kan vertrouwen, in alle opzichten. En zo’n jongen ben ik nog niet tegengekomen.”
Stilletjes hoopte ik dat ik die jongen zou mogen zijn.

Met haar ranke, dunne vingers omklemde ze m’n boterstaaf en begon me langzaam af te trekken. Wow, dit genot had ik me deze middag toch echt niet kunnen bedenken. Ze vroeg lief en regelmatig of ze het wel goed deed. Ik keek naar haar onderbroekje en vroeg me af wat daar voor mij verscholen werd gehouden. Ik ging op m’n knieën zitten, waardoor mijn mannelijkheid zich nog prominenter in de openbare ruimte manifesteerde. Ik streelde Teuntje door haar blonde haar en spoorde haar aan het tempo te versnellen. De grip van haar hand en vingers werd steviger, de snelheid werd licht opgevoerd.
“Ga je al komen?” Ik kon geen woord meer uitbrengen, slechts naar lucht happen. Het genot nam toe, de snelheid werd opgevoerd, de heerlijke duizeligheid begon zich van mij meester te maken, mijn zaad maakte zich klaar om de wijde wereld te verkennen. Teuntje, wat doe je me dit toch heerlijk aan!

Ik dank de lieve Heer die dit zo voor me bedacht heeft. Die Heer zou zomaar jongeheer Pieter kunnen zijn. Heeft hij dit zo geregisseerd? Hij weet natuurlijk al lang dat ik in m’n seksuele emoties geremd ben en zou mij mogelijk hiermee een duwtje in de goede richting hebben willen geven. Heeft hij Teuntje daarbij ingeschakeld? Ik besefte me dat ik Pieter weer eens dankbaar moest zijn, al was het alleen maar voor de gelegenheid die hij
aan de ene kant wilde ik dat het nog een tijdje zou duren, aan de andere kant verlangde ik naar het ultieme moment waarop de wereld er voor mij anders zou uitzien. Ik koos voor het laatste, kwam schokkend en grommend klaar en spoot mijn sperma tegen de buik van Teuntje die op haar knieën tegenover me was gaan zitten.

Teuntje boog zich naar me toe en fluisterde in mijn oor dat ze mij wel tof vond. Ze bevestigde dit door mijn oorlelletje in haar mond te nemen, gevolgd door een zoen op m’n oorschelp. Ik had geen tijd om haar te antwoorden, hoe graag ik haar nu had willen bedanken. Want toen pas zag ik dat Annebelle en Pieter zwijgend, stomverbaasd, beiden met open mond in de deuropening stonden. Daar waren ze getuige geweest van de vaardigheden van Teuntje en de wijze waarop zij me naar mijn hoogtepunt had gebracht. Applaus van hen was ons deel.

De volgende ochtend kwam ik Annebelle in de fietsenstalling tegen.
“Zo, Andreas, die van jou mag er ook wel zijn. Wat een kanjer, lekker hoor!”
“Jij hebt waarschijnlijk ook behoorlijk genoten, gistermiddag!?”
“Ach, dat ging wel.”
“Hoezo ging wel? Die geluiden uit het toilet waren niet mis!”
“Klonk het een beetje echt?”
“Klonk het een beetje echt?? Hoe bedoel je? Volgens mij waren jullie lekker bezig, toch?”
“We deden alsof. Tenminste, ik deed alsof. Pieter heeft zelf gezorgd dat ie aan z’n trekken is gekomen. Verder is er niets gebeurd!”
“Wow, Teuntje en ik waren helemaal flabbergasted toen we jullie bezig hoorden. We dachten dat…”
“Dat was ook precies de bedoeling!”